پزشکان موسوم به «پزشکان مهاجر»، که بخش بزرگی از کادر درمانی سیستم سلامت فرانسه را تشکیل می‌دهند، با دعوت بخش طب فیزیکی و توانبخشی دانشگاه البلیده ۱ گرد هم آمدند. آن‌ها در میان دیوارهای بیمارستانی که معمولاً محل عمل‌های پیچیده پیوند است، از نیاز به تخصصی سخن گفتند که فراتر از جراحی و دارو، به کرامت انسانی در واپسین دهه‌های زندگی می‌پردازد. الجزایر که در بدو استقلال کشوری جوان بود، اکنون با سرعت به سمت سالخوردگی پیش می‌رود، در حالی که طب سالمندان هنوز به عنوان یک تخصص مستقل در برنامه‌های درسی پزشکی آن گنجانده نشده است.

در این نشست، دست‌های پزشکانی که عمری را در غربت گذرانده بودند، روی نقشه‌ها و طرح‌های درمانی حرکت می‌کرد. آن‌ها از لزوم انتقال دانش خود برای ایجاد یک شبکه ملی مراقبت از سالمندان سخن گفتند تا فشار را از روی بخش‌های داخلی و عمومی بردارند. تصویری که در ذهن همه حاضران نقش بست، پیرمردی بود که در داروخانه محلی، کارت بیومتریک آبی‌رنگ «شفا» را با انگشتانی لرزان برای دریافت داروهای مزمن خود ارائه می‌دهد؛ کارتی که اکنون باید کلیدی برای ورود به یک نظام درمانی سازمان‌یافته‌تر باشد.

شرکت‌کنندگان در این گردهمایی بر این باور بودند که سنت‌های خانوادگی الجزایر، که در آن فرزندان وظیفه نگهداری از والدین را بر عهده دارند، ارزشمند است اما دیگر به تنهایی کافی نیست. آن‌ها خواستار ایجاد مسیرهای تخصصی برای رزیدنت‌های پزشکی شدند تا مراقبت از بیماری‌هایی نظیر آلزایمر و ناتوانی‌های حرکتی، از اتاق‌های خانه به کلینیک‌های تخصصی منتقل شود. این حرکت، فراتر از یک تغییر اداری، تصمیمی انسانی بود برای بازگرداندن بدهی علمی پزشکان به سرزمینی که نخستین درس‌های طبابت را به آن‌ها آموخته بود.