این موجودات که با لاک تیره و خالهای درخشان زرد شناخته میشوند، تنها در صورتی زنده میمانند که آب تالاب دائمی و گیاهان بومی آن پابرجا باشند. بازگشت آنها به او پورینیو، فراتر از یک جابهجایی ساده، نشانهای از بهبود سلامت اکوسیستمی است که برای سالها تحت فشار بود. آنجلس واسکز در حالی که یکی از این لاکپشتها را به سمت لبه آب هدایت میکرد، از اهمیت این زیستگاه در شبکه ناتورا ۲۰۰۰ سخن گفت؛ جایی که اکنون دوباره به پناهگاهی برای تنوع زیستی بدل شده است.
عملیات احیا تنها به پاکسازی محدود نشد. کارشناسان با حذف گونههای گیاهی مهاجم و بهبود سطح آب، فضایی را آماده کردند که نه تنها برای این لاکپشتها، بلکه برای پرندگانی نظیر خوتکا نیز مطلوب باشد. دانشآموزان مدرسه آتیوس که در کنار آلخاندرو لورنزو، شهردار منطقه، شاهد این لحظه بودند، لاکپشتهایی را دیدند که با زره لولایی خود — ابزاری طبیعی برای حفاظت از سر و دست در برابر شکارچیان — به آرامی در محیط جدید ناپدید میشدند.
زمینهای زیر پای این کودکان، تاریخ عمیقی را در خود پنهان کرده است؛ دههها پیش، حفاریهای باستانشناسی در همین منطقه ابزارهای سنگی متعلق به دوران پارینهسنگی زیرین را از دل خاک بیرون کشید. امروز، همان خاک و آب بار دیگر میزبان موجوداتی است که میتوانند تا ۶۰ سال عمر کنند و پیوندی زنده میان گذشته و آینده منطقه باشند. برنامه وسیعتر دولت گالیسیا که تا سال ۲۰۲۸ ادامه دارد، با بودجهای بالغ بر ۴.۶۵ میلیون یورو، در پی احیای تالابهای مشابه در هر چهار استان این منطقه است تا امنیت این خزندگان آرام، برای نسلهای بعد تضمین شود.