این ایده از دل فاجعه بیرون آمد. در اکتبر ۲۰۱۷، آتشی که بادهای بازمانده از توفان اوفیلیا آن را میراندند، حدود ۸۰ درصد از بیش از ۶۰۰ هکتار جنگل وینسیوس را سوزاند. در چاندبریتو، روستایی در همان نزدیکی، دو زن جان باختند.
جامعه محلی — که جنگل را به شکل monte veciñal en man común اداره میکند، مالکیتی مشترک که به خانوارهای محله تعلق دارد و نه به افراد — به این نتیجه رسید که کاری را که آدمها دیگر انجام نمیدهند، حیوانات میتوانند بکنند. تابوآدا میگوید حیوانات «آنچه را کوه میدهد میخورند»: خارگون، تمشک وحشی، و جوانههای اقاقیای مهاجم که سوخت آتشهای تندرو هستند.
آزمایش در قطعهای چهل هکتاری انجام شد. زمین چراشده از بوتههای آتشگیر پاک ماند؛ قطعه شاهد بهسرعت دوباره پوشیده از انبوه بوته شد. پژوهشگران چیز دیگری هم دیدند که انتظارش را نداشتند: جای سم گاوها نفوذ آب باران به سفرههای زیرزمینی را بهتر میکرد.
گله از پنج رأس آغاز شد. وینسیوس در ماه مه ۲۰۲۴ نخستین گاوهای کاچنا را خرید و همان زمان به فناوری قلاده روی آورد — ساخت شرکت نروژی نوفنس، که یک بزدار به نام اسکار هووده در ۱۳۹۰ بنیان گذاشت. امروز کنار گاوها حدود شصت بز و هجده گوسفند گالیسیایی هم میچرند.
آتش دوباره آمد. در ژوئیه ۲۰۲۵ بخشی از کوهستان وینسیوس سوخت و پنج بالگرد بر فراز آن پرواز کردند. اما روش ماند و گسترش یافت: جوامع دیگری در گالیسیا، از جمله ویلامور و سوبردو در اُ کورل، چهار سال پس از آتشسوزیهای خودشان، همین کار را با نژادهای بومی آغاز کردهاند.
گاوها در مسیر چرا از کنار سنگنگارههای آئوگا دا لاخه میگذرند — دایرهها، مارپیچها و خطوط موجدار که حدود سه هزار سال پیش بر همین دامنه کنده شدهاند. مرز تازه روی صفحه گوشی است؛ کوه همان کوه قدیم.