آنچه در اعماق خلیج کوسه (Gathaagudu) گسترده شده، یک جنگل زیردریایی معمولی نیست؛ بلکه یک موجود زنده واحد است که از طریق شبیهسازی خود، منطقهای به وسعت ۲۰۰ کیلومتر مربع را پوشانده است. دانشمندان با بررسی ژنتیکی دریافتند که تمام این پهنه سبز، از یک دانه واحد در عصر مفرغ ریشه گرفته و دارای کروموزومهای مضاعف است؛ ویژگی خاصی که به این گیاه اجازه داده در برابر نوسانات شدید محیطی جان سالم به در ببرد، هرچند آن را عقیم ساخته است.
وقتی نزدیک به ۲۵ درصد از این ارگانیسم واحد در اثر موج گرمای دریایی از بین رفت، توازن زیستی منطقه فروپاشید. این گیاه باستانی نه تنها پناهگاه اصلی دوگونگها (گاوهای دریایی) است، بلکه مخزنی عظیم برای ذخیره کربن محسوب میشود که نابودیاش، مقادیر انبوهی از گازهای گلخانهای را به اتمسفر بازگرداند.
مایکل ویر با مشاهده دقیق رفتار طبیعت، متوجه شد که خیارهای دریایی در مناطقی که علفها از میان رفتهاند، نقشی حیاتی ایفا میکنند. او استارتآپ تایدال مون (Tidal Moon) را بنا نهاد تا با استفاده از این موجودات که همچون باغبانانی آرام بستر دریا را شخم میزنند و رسوبات را غنی میکنند، سرعت رشد دوباره علفها را دوچندان کند. درآمد حاصل از فرآوری سنتی این موجودات که قرنها پیش از ورود اروپاییها نیز مورد تجارت بومیان بود، اکنون صرف پایش محیطزیستی این میراث جهانی میشود.
تلاش او پیوندی است میان دانش باستانی مردمانی که هزاران سال با این خلیج زیستهاند و نیاز مبرم امروز برای حفظ تعادل زمین. برای ویر، این تنها یک پروژه بازسازی نیست؛ او در حال مرمت رشتههای حیاتی است که نسل او را به اعماق تاریخ و به آیندهی این سرزمین پیوند میدهد.