شکستگی گردن استخوان ران در سنین بالا مسئلهای بیش از یک استخوان شکسته است. خونرسانی به سر استخوان ران از پایین و از میان همان گردن بالا میآید؛ وقتی شکستگی جابهجا میشود، آن رگها پاره میشوند و سر استخوان، حتی اگر با پیچ و پلاک در جای خود ثابت شود، اغلب میمیرد یا جوش نمیخورد. به همین دلیل جراحان در چنین مواردی استخوان را ترمیم نمیکنند، بلکه آن را برمیدارند.
کاری که در چاپرا انجام شد همیآرتروپلاستی بایپولار نام دارد: سر و گردن آسیبدیده خارج و با ایمپلنت مصنوعی جایگزین میشود، در حالی که حفره لگن خودِ بیمار دستنخورده باقی میماند. طرح بایپولار یک سطح حرکتی دوم درون سر مصنوعی دارد، تا بخشی از حرکت درون خود ایمپلنت رخ دهد و نه در برابر غضروف طبیعی.
آنچه در این جراحیها بیش از هر چیز شمرده میشود، زمان است. بیحرکتی طولانی برای بیمار مسن به ذاتالریه، زخم بستر و لخته وریدی راه میبرد؛ راهنماهای بالینی جراحی را در همان روز پذیرش یا روز بعد توصیه میکنند و انتظار دارند بیمار ظرف بیستوچهار تا چهلوهشت ساعت پس از عمل، با واکر روی پا بایستد.
تا پیش از این، بیماران ارتوپدی نواحی شمال گنگ برای چنین عملی به پاتنا فرستاده میشدند — به بیمارستان دانشکده پزشکی، به آیجیآیاماس، به ایمز — یا به بیمارستانهای خصوصی، با هزینهای که برای خانوادهای روستایی معنای فروش زمین یا قرض گرفتن دارد. مسئولان بیمارستان میگویند این ارجاع دیگر ضروری نیست.
پرداخت از محل طرح دولتی آیوشمان بهارات انجام شد، که به بیمارستانهای عضو نه بر اساس صورتحساب قلمبهقلم بلکه بر پایه تعرفه بستهای ثابت پول میدهد: ایمپلنت، بیهوشی، بستری و پیگیری، همه در یک رقم. بیمارستانهای دولتی اجازه دارند این مبلغ را نگه دارند، و چند ایالت از همین محل تجهیزات ناحیهای خریدهاند.
بهارات رام دوران نقاهت را میگذراند. عمل با موفقیت به پایان رسید.