پژوهش، که در نشریه Ocean & Coastal Management منتشر شد، ده گونه ماهی مهم از نظر فرهنگی را دنبال کرد که میان صخرههای مرجانی و جنگلهای حرا بسیار بیشتر از گونههای دیگر رفتوآمد میکنند. در میان آنها بارامبار است، ماهیای که موج جزر و مد را مثل جریان یک راهآهن به کار میگیرد تا از یک زیستگاه به دیگری برسد.
یک یافته، حتی برای کسانی که آب را میشناختند، دقیقتر از انتظار بود: چهار گونه در حرا بزرگتر بودند، هرچند در صخرهها پرشمارتر به نظر میرسیدند. حرا، پس، تنها گذرگاه نیست؛ جایی است که ماهی رشد میکند.
نگهبانان بردی جاوی و صاحبان سنتی زمین به عنوان همنویسنده در مقاله ثبت شدند. این جزئیات کوچک اداری، در عمل، معنایی دارد که سالها در جای دیگری انکار میشد: دانش بومی همچون سهمی علمی به رسمیت شناخته شد، نه همچون داستانی جانبی که پژوهشگر در مقدمه از آن سپاسگزاری میکند.
یافتهها به کاغذ محدود نماند. آنها طراحی منطقه حفاظتشده بومی با ۹۵٬۰۰۰ هکتار و پارک دریایی بردی جاوی گارا با ۲۰۴٬۰۰۰ هکتار را شکل دادند — پارکی که بهطور مشترک با اداره تنوع زیستی ایالت اداره میشود و طرح پهنهبندیاش امسال اجرایی شد.
ضرورت این کار انتزاعی نیست. موج گرمای دریایی سال گذشته مرجانهای داخل همین پارک را سفید کرد. اگر ماهیان میان دو زیستگاه در رفتوآمدند، آنگاه حرا میتواند پناهگاهی باشد وقتی صخره از پا میافتد — و دانستن اینکه کدام گونهها چنین میکنند، تفاوت میان حدس و مدیریت است.
برنامه نگهبانان از ۲۰۰۶ در آردیالون فعال است، جامعهای با سیصد و اندی ساکن، ۱۸۹ کیلومتر شمالشرق بروم. همکاری با مؤسسه علوم دریایی نزدیک به یک دهه طول کشیده است — بسیار بیشتر از عمر یک پژوهش. مککارتی، پنجاهونه ساله، جملهای را نقل میکند که دانشمندان به او گفتند و او آن را ساده بازمیگوید: «حق با شما بود.»