روشی که این چهار نفر آموختند، در آزمایشگاه مشترک MINE ساخته شده است؛ آزمایشگاهی که دانشگاه ویتا-سالوته سان رافائله و مدرسه عالی سانتآنای پیزا با هم اداره میکنند، به سرپرستی پیترو مورتینی، مدیر جراحی مغز و اعصاب، و سیلوسترو میچرا، استاد مهندسی زیستی. نامش را کنترل با واسطه تنه گذاشتهاند.
سازوکار ساده است و همین سادگیاش تازگی دارد. الکترودی در فضای اپیدورال روی نخاع، زیر محل ضایعه، جریان الکتریکی میفرستد و مدارهای نخاعی را که مغز دیگر به آنها دسترسی ندارد بیدار میکند. اما تحریک بهتنهایی فقط پا را صاف میکند. وقتی بیمار تنهاش را حدود نُه درجه باز میکند، پاسخ دستگاه از یک کشش ساده به خم شدن هماهنگ ران و زانو و مچ تبدیل میشود — یعنی به یک گام.
در نسلهای پیشین این فناوری، فرمان از جای دیگری میآمد: دکمهای روی تبلت، ریموتی در دست، یا برنامهای از پیش تنظیمشده که تکنسین انتخاب میکرد. اینجا فرمان از خود بدن میآید. بیماران توانستند بایستند، در پیچها بچرخند، از شیب بالا بروند و روی زمین ناهموار بیرون از ساختمان قدم بردارند.
سختافزار این کار تاریخی طولانی و بیربط دارد. همین نوع الکترود از دهه ۱۹۷۰ برای مهار درد مزمن کمر و پا کاشته میشد؛ ساخته شده بود تا سیگنال درد را سد کند، نه اینکه حرکت بسازد. پژوهشگران بعدها دریافتند که تحریک زیر محل ضایعه میتواند مدارهای گامساز نخاع را فعال کند، حتی وقتی هیچ پیامی از مغز نمیرسد. در سال ۲۰۱۸ سه گروه مستقل — لوئیزویل، کلینیک مایو و تیم لوزان — نتایج جداگانهای درباره برداشتن قدم منتشر کردند. گروه لوزان، به سرپرستی گرگوار کورتین و ژوسلین بلوش، بعدها الکترودهایی ساخت که ریشههای عصبی پاها را هدف میگرفتند.
نتایج میلان روز هفتم سپتامبر ۲۰۲۶ در مجله Med منتشر شد، با پشتیبانی مالی بنیاد کاریپلو، بنیاد برتارلی و برنامه NextGenerationEU ایتالیا.
برای کسانی که پزشکان روزی آسیبشان را کامل و برگشتناپذیر خوانده بودند، این روش راهی مشخص و تکرارشدنی به سوی راه رفتن میگشاید. نه از طریق اعصابی که ترمیم شده باشند، بلکه از طریق یک حرکت عمدی و کوچک در بالاتنه که به گام ترجمه میشود.