او اکنون در جایگاهی نشسته است که پیش از او ادنا پاهِوا و پیش‌تر از آن، امیلی شوستر، بنیان‌گذار مدرسه، بر آن تکیه زده بودند. بِنِت نه تنها وارث یک فن، بلکه نگهبان داستانی است که ریشه در خاک دارد. در اوایل سال ۲۰۲۶، او گروه جدیدی از هنرجویان را پذیرفت؛ جوانانی که با حمایت قبایل خود انتخاب شده‌اند تا پس از دو سال یادگیری در روتوروا، به جوامع خود بازگردند و سنت‌های رو به فراموشی را احیا کنند.

این مدرسه که در قلب دره زمین‌گرمایی واکارواروا واقع شده، هنرجویان را وادار می‌کند تا با ریتم طبیعت هماهنگ شوند. آن‌ها می‌آموزند که چگونه تنها برگ‌های بیرونی بوته کتان را جدا کنند تا قلب گیاه و دو برگ مجاورش برای رشد آیند باقی بماند. این مراقبت از گیاه، بخشی از «تیکانگا» یا پروتکل‌های اخلاقی است که در کنار فنون بافت پارچه، عبا و سبد آموزش داده می‌شود.

دانشجویان برای استخراج الیاف داخلی که «موکا» نامیده می‌شود، از صدف‌های تیز شده مِکِش استفاده می‌کنند. سپس الیاف را در چشمه‌های آب گرم طبیعی که از زمین می‌جوشد، می‌جوشانند تا نرم شود. رنگ‌های این آثار نیز از خود زمین می‌آید؛ قهوه‌ای تیره از پوست درختان محلی و سیاه عمیق از غوطه‌ور کردن الیاف در گل‌آب‌های آهن‌دار که بیش از یک شبانه‌روز به طول می‌انجامد.

برای ایرایا کیل، مدیر کل مؤسسه، این مدرسه تنها یک مرکز آموزشی نیست، بلکه تحقق وظیفه‌ای است که دهه‌ها پیش برای حفاظت از فرهنگ مائوری تعیین شد. هر قطعه‌ای که تحت نظارت مِلِتا بِنِت بافته می‌شود، رشته‌ای است که گذشته را به آینده‌ای پیوند می‌دهد که در آن هویت یک قوم، نه در موزه‌ها، بلکه در دستان بافندگانش زنده می‌ماند.