آن جستوجوی محلهمحور در سال ۲۰۰۱، آغازی شد بر لرزاندن بنیانهای سکوت در مجمعالجزایر. تاوارس که اکنون نایبرئیس انجمن ناشنوایان دماغه سبز (ACS) است، به یاد میآورد که چگونه از دیدن انبوه کودکان دارای معلولیت که در تاریکیِ بیخبری رها شده بودند، منقلب شد. این کشف، مسیر زندگی او را تغییر داد تا از سال ۲۰۱۱، نخستین گروههای دانشآموزان ناشنوا با همراهی مترجمان رسمی وارد دبیرستان پدرو گومز شوند و برای اولین بار، درسهای تاریخ و ریاضی را نه با گوش، که با چشم سطر به سطر دنبال کنند.
انجمن تحت مدیریت او از سال ۲۰۱۲ تمرکز خود را بر آموزش تخصصی و تربیت مترجمان متمرکز کرد. امروز، تکنسینهای این انجمن با وسایل شخصی خود میان مدارس پراکنده در پایتخت تردد میکنند تا اطمینان یابند هیچ کودکی به دلیل دوری راه یا نبود امکانات، از واژهها محروم نمیماند. برای تاوارس، این نه یک حرکت خیریه، بلکه بازپسگیری یک حق انسانی است؛ او همواره تاکید میکند که این مردم توانایی دارند و تنها نیازمند فرصتی برای بروز آن هستند.
ظرافت این تلاش در جزئیات کوچک نهفته است؛ زبان اشارهای که در این جزایر به کار میرود، با لهجهای بومی غنی شده و برای نام هر یک از جزایر و غذاهای سنتی، اشاراتی منحصربهفرد دارد که ریشه در فرهنگ محلی مجمعالجزایر دارد. تاوارس اکنون در پی آن است که این زبان را به قاب تلویزیونهای عمومی ببرد تا پیوند میان دنیای ساکت و جهان پرهیاهو همیشگی شود. او میداند که حضور مترجم در کنار آموزگار، تنها یک خدمت آموزشی نیست، بلکه پلی است که یک انسان را از انزوای مطلق به قلب جامعه بازمیگرداند.