پروفسور **هادیانتو ایریدیاستادی**، پژوهشگر ارگونومی در دانشگاه صنعتی باندونگ (**ITB**)، بیش از ده سال است که خستگی انسان را مطالعه میکند. او به جای تکیه بر حسگرهای گرانقیمت مغزی، بر روی راهکاری تمرکز کرده که برای واقعیتِ خشنِ راهآهن ساخته شده است: یک دوربین فیلمبرداری معمولی و یک رایانه کوچک. این سیستم با تحلیل مداوم حالت چهره، «میکرو-خواب» یا بسته شدن چشمها برای بیش از یک ثانیه را تشخیص داده و بلافاصله هشدار صوتی صادر میکند.
در پنجم فوریه، اتاق کار او میزبان ناظرانی بود که پیشرفت این پروژه را بررسی میکردند. ایریدیاستادی با دقت نشان داد که چگونه دادههای مربوط به خستگی هر راننده به صورت آنی به مرکز کنترل مخابره میشود تا پروفایلهای ایمنی روزانه و سالانه برای هر فرد ایجاد شود. این رویکرد، فراتر از یک هشدار ساده، تلاشی است برای درک اینکه چرا و در چه ساعاتی از شبانهروز، بدن انسان در برابر ریتم یکنواخت حرکت قطار تسلیم میشود.
چالشهای پیش روی این تیم پژوهشی کم نیستند؛ از محدودیتهای بودجه گرفته تا دشواریهای فنی در اتصال نرمافزارها به سیستمهای قدیمی لوکوموتیوها. با این حال، ایریدیاستادی بر هدف خود که کاهش هزینههای نهایی برای کاربردی شدن طرح است، پافشاری میکند. او میداند که در کابینهای پرسر و صدای قدیمی، تکنولوژی تنها زمانی نجاتبخش است که ساده و تابآور باشد.
این طرح که با همکاری شرکت راهآهن اندونزی (**PT KAI**) در حال توسعه است، اکنون به مرحله ساخت نمونه اولیه کامل رسیده است. برای ایریدیاستادی، این تنها یک پروژه مهندسی نیست؛ بلکه تلاشی است تا اطمینان حاصل شود مردانی که مسئولیت هدایت هزاران تن فولاد را بر عهده دارند، هرگز در تنهاییِ کابینِ داغ خود، چشم از مسیر بر نخواهند داشت.