دکتر باکرو اکنون وارد مرحلهای شده است که در آن، فرضیات آزمایشگاهی باید در رگهای انسان جاری شوند. داروی جدید که با نام AP-2 شناخته میشود، حاصل دوازده سال مطالعه بر روی سلولهایی است که آرامآرام فرمانبرداری از مغز را متوقف میکنند. این درمان بر خلاف روشهای سنتی، تلاش میکند تا با مهار واکنشهای التهابیِ مخرب، از مرگ سلولهای عصبی جلوگیری کرده و مانع از انباشت پروتئینهای غیرطبیعی شود که ویژگی بارز این بیماری سخت است.
در ماه آوریل، ۷۲ داوطلب که همگی بیش از یک سال با تشخیص این بیماری زندگی کردهاند، سفر خود را در این کارآزمایی بالینی آغاز کردند. ماریا که به نوع «تکگیر» یا اسپورادیک این بیماری مبتلا شده است، امیدوار است که این مداخلات پزشکی بتواند به او فرصتی بدهد تا چند جشن تولد دیگر را در جمع خانوادهاش ببیند؛ آرزویی ساده که در سایه این بیماری، به هدفی بزرگ بدل شده است.
بیمارستان لا پرینسسا که از اواسط قرن نوزدهم در مادرید پناه بیماران بوده، اکنون میزبان نخستین مطالعه از این دست در اسپانیا است. درمانهای وریدی از ماه می آغاز میشوند و تا پایان سال جاری، نخستین دادههای مربوط به ایمنی دارو به دست خواهد آمد. در حالی که علم به دنبال تأیید دقت داروشناختی این ترکیب است، بیمارانی چون ماریا به معنای انسانیِ این اعداد میاندیشند.
اگر نتایج مرحله اول در ابتدای سال ۲۰۲۷ موفقیتآمیز باشد، راه برای بررسی اثربخشی دارو هموار خواهد شد. برای جامعهای که سالانه با صدها تشخیص جدید روبرو میشود، این کارآزمایی تنها یک پروژه تحقیقاتی نیست، بلکه تلاشی است برای بازپسگیری لحظاتی از زندگی که یک بیماری بیرحم قصد ربودنشان را دارد.