پارچهای که او میسازد کومو نونو نام دارد، جامه آیینی مردم بومی کولاوی. دو گونه انجیر به کار میآید: انجیر سرخ و انجیر سفید. شاخهها را فقط در شب ماه کامل میبرند و تنها آنهایی را برمیگزینند که افقی یا رو به بالا رشد کردهاند. سپس به قطعات یک تا یکونیم متری بریده، پوستکنده، شسته و سه روز خیسانده میشوند.
رنگ از گیاهان لینورو و اولاکائو میآید. درختان انجیر گرداگرد خانه او فراوانند، و پسرش سیافرودین شاخهها را جمع میکند. کار از سپیده آغاز میشود و تا بعدازظهر ادامه دارد، با وقفهای برای غذا و نماز.
آنچه در دستها مانده است
کوبیدن پوست با مجموعهای از چهار ابزار انجام میشود: چماق کوتاه چوبی که پولا نام دارد، و سه کوبه سنگی شیاردار با دسته — ایکه تیناهی، ایکه تیوا و ایکه پوگئا — که به ترتیب از درشت به ظریف به کار میروند. سنگ آنها تنها از روستای توولو در همین بخش استخراج میشود؛ سنگ جاهای دیگر زیر ضربههای پیاپی ترک برمیدارد.
لورن و. آراگون، انسانشناسی که از ۱۹۸۴ در این منطقه کار میدانی کرد، تختهای دومتری برای کوبیدن ثبت کرده و اشاره کرده است که واژه ایکه در زبانهای پولینزیایی نیز تکرار میشود. باستانشناسان کوبههای سنگی را نشانه دوران نوسنگی میدانند؛ نمونههایی از آنها در پوسو، دونگالا و کنار رود کاراما در سولاوسی غربی از خاک بیرون آمده است.
رنگ در این پارچه کارکرد آیینی داشت. پارچه سفید را بزرگان برکت میدادند و بر مزارع به نشانه میافراشتند؛ پارچه سرخ پیش از شکار در پیشکش به ارواح به کار میرفت؛ زرد رنگشده با زردچوبه را در آیین رسیدن برنج و ذرت میپوشیدند. شفادهندگان عناصر بازیافته روح را در کیسههایی از پارچه سفید نگاه میداشتند. هنگام تولد دختر، مجموعهای از کوبههای پارچه را کنار سبدی از ابزار کشاورزی میگذاشتند.
توبانی تیکو شاگردانش را به سه تیم کوچکتر تقسیم کرده و به هر کدام وظیفهای سپرده است. او معتقد است مردان از عهده این کار برنمیآیند. در ۲۰۲۲ جایزه راتنا را گرفت و در ۲۰۲۵ جایزه فرهنگی اندونزی را به عنوان استاد پارچه پوست درخت.
بخش کولاوی درون محدوده پارک ملی لوره لیندو قرار دارد، حدود ۶۰ کیلومتر جنوب پالو. زمینلرزه ۷٫۵ ریشتری بیستوهشتم سپتامبر ۲۰۱۸ جاده ارتباطی به بخش همسایه را قطع کرد، و ماتائوئه سیلهای ناگهانی را هم از سر گذرانده است. صدای کوبیدن با این همه، هر صبح ادامه دارد.