این عنوان از نام یک ابزار آمده است. آشا همان تیشهتبری است که استادکاران با آن اسکلت بدنه، تیرِ کف و الوارهای پوستهٔ کشتی چوبی را میتراشیدند. در ایتالیا این پیشه از سال ۱۹۴۲ و با قانون دریانوردی رسماً قاعدهمند شد. ادارههای بندر فهرست استادان را نگه میدارند، و شمارهای که مورونی دارد به حوزهٔ دریایی لا اسپتسیا تعلق دارد.
کارگاه او با فینکانتیری همکاری میکند و نگهداری دکلها و بخشهای چوبی دو کشتی بادبانی آموزشی نیروی دریایی ایتالیا، آمریگو وسپوچی و پالینورو، را بر عهده دارد. بدنهٔ وسپوچی فولادی است، اما عرشهها، نردهها و بسیاری از اتصالاتش چوبیاند. این کشتی از دههٔ ۱۹۳۰ در خدمت نیروی دریایی بوده و پایگاهش در همان لا اسپتسیا است. چوب آن را دستهایی مثل دستهای مورونی سرپا نگه میدارند.
کمی پایینتر، در آملیا و نزدیک دهانهٔ رود، چزاره کورتاله کارگاه مرمت خودش را دارد. در بوکا دی ماگرا، کارگاههای کوچک قایقسازی و اسکلهها نسلهاست که در امتداد ساحل رود کنار هم ردیف شدهاند. کورتاله بیستونُه سال دارد و در سال ۲۰۱۷ عنوان استادی گرفت. پیش از آن در نجاری مکانیکی کار میکرد، تا اینکه یک قایق قدیمی به نام لاتزارو را مرمت کرد و از همانجا مسیرش عوض شد.
او در جنوب ایتالیا نزد جووانی کامارانو و نینو آپرهآ کار آموخت و بعدها در فرانسه یک کشتی چوبی ۴۵ متری را تعمیر کرد. امروز کارش بیشتر روی گوتسو است، قایق باز ماهیگیری لیگوریا با دماغه و پاشنهٔ تیز و الوارهایی که لبهبهلبه کنار هم نشستهاند. این قایقها معمولاً پنج تا هشت متر طول دارند و زمانی با تور و قلاب در آبهای نزدیک ساحل ماهی میگرفتند.
مورونی دلایل تهدید این پیشه را یکییکی برمیشمارد: کارگر پیدا نمیشود، تقاضا برای کار چوبی کم شده، مصالح گران است، صاحبان قایقهای قدیمی انگشتشمارند، تأسیسات ساحلی کم است و جابهجا کردن قایق هزینهٔ زیادی دارد. کورتاله مانع دیگری را از تجربهٔ خودش میشناسد. به گفتهٔ او جوانها حاضر نیستند سالها از این کارگاه به آن کارگاه، در سراسر ایتالیا، سفر کنند تا کار را یاد بگیرند.
او خودش این راه را رفته است. در کارگاه مورونی هم سه جوان تقریباً سه سال است که همین راه را میروند. اگر سال آینده در آزمون قبول شوند، سه نام دیگر به دفتر ادارهای بندر لا اسپتسیا اضافه میشود.