کورو پدانگ در اندونزی معمولاً به گیاهی به نام علمی Canavalia ensiformis گفته میشود. این گیاه با گرما و خشکی بهتر از سویا کنار میآید. به گزارشها، محصول آن سه تا هفت برابر سویای محلی است. میانگین برداشت سویا در سراسر اندونزی در سالهای اخیر حدود یک و نیم تن در هکتار بوده است. ریوان رینالدی، مدیر اجرایی بنیاد روموه پانگان آچه، از سال گذشته در کنار کشاورزانی کار میکند که کاشت این لوبیا را آزمودهاند.
انگیزهٔ این کار روشن است. تمپه، کیک تخمیری سویا که دستکم از زمان نسخهٔ خطی جاوهای سرات چنتینی در حدود ۱۸۱۵ در کتابها آمده، هنوز غذای هرروزهٔ میلیونها اندونزیایی است. اما بیشتر سویای آن از خارج، و بیش از همه از ایالات متحده، میآید. اندونزی فقط در هفت ماه نخست امسال ۵٫۸۴ میلیون تن سویا وارد کرد. سهم آچه از تولید سویای کشور تنها ۱٫۹ درصد است. هر بار که قیمت جهانی بالا رفته، تمپهسازان کارگاههایشان را بستهاند. در فوریهٔ ۲۰۲۲، تولید تمپه و توفو در سراسر کشور سه روز متوقف ماند.
دانهها از مزرعه به آلوئه ناگا میرسند، روستایی ساحلی در باندا آچه که سونامی دسامبر ۲۰۰۴ آن را ویران کرد. در کارگاه روموه تمپه نوسا، یوسنیار، سامیاتی، نورماواتی و جمیله با نوبتهای کاری منعطف دو تا پنج ساعته کار میکنند. به این ترتیب کار را میشود با زندگی خانه جمع کرد.
کورو دانهای آسان نیست. دانهٔ خام آن ترکیبات سیانوژنیک و اسید آمینهای به نام کاناوانین دارد. به همین دلیل زنان کارگاه دانهها را خیس میکنند، میجوشانند و بارها آبکشی میکنند. این کار اغلب یک تا سه روز طول میکشد. پس از آن همان کپک رایزوپوس که سویا را به تمپه تبدیل میکند، روی این دانهها هم کار خود را میکند.
روزهای عادی ۱۵۵ تا ۱۶۵ قالب تمپه از این کارگاه بیرون میآید. وقتی سفارش برنامههای تغذیه برسد، این رقم به ۴۶۰ قالب میرسد. تمپهٔ کورو بافتی نرمتر و چربی بیشتری از تمپهٔ سویا دارد. طعمش با آنچه اندونزیاییها دو قرن خوردهاند کمی فرق دارد، اما دانهاش در همان نزدیکی، بر دامنهٔ آتشفشان، میروید.