پروژه با همکاری انجمن آئوتهآروآ در جزایر کوک سازمان یافت. مچیت در کنار همسر و هماهنگکننده پشتیبانی خود، میراکا دیویس، کار را پیش برد. تیرها — پو — برای خانه گردهمایی مارائه آئوتهآروآ در ناحیه توپاپا تراشیده میشوند، و هر یک نماینده یک توپونا، یک نیاست.
واژه «مارائه» در این دو جزیره یک چیز نیست. در جزایر کوک، مارائه سکویی سنگی و روباز است؛ در آئوتهآروآ، مجموعهای که گرد یک خانه گردهمایی ساخته میشود — و همین است که در توپاپا برپا میشود. چند قدم آنسوتر، آرایتهتونگا ایستاده است: صحن سنگی کهنی که ستون سنگیاش روزگاری محل اعطای عنوان آریکی ماکئا کاریکا بود.
روایتهای شفاهی، لنگرگاه آوانا در نگاتانگیا در سوی شرقی راروتونگا را نقطه عزیمت قایقهای دوبدنه به سوی آئوتهآروآ میدانند. سنگیادی آنجا نام هفت واکا را بر خود دارد، از جمله تاکیتوموُ، تاینوئی و ته آراوا. تیرهای توپاپا همان مسیر را در جهت معکوس میپیمایند.
این نابرابری شمار، پسزمینه خاموش کل ماجراست. جزایر کوک از سال ۱۹۶۵ در پیوند آزاد با نیوزیلند خودگردان است؛ ساکنانش شهروند نیوزیلند و دارنده گذرنامه نیوزیلندیاند و گذرنامهای از آن خود ندارند. بیشتر مردم این تبار امروز در اوکلند زندگی میکنند، نه در جزیرهای که نیاکانشان از آن رفتند.
چوب هم متفاوت است. کندهکاران آئوتهآروآ معمولاً با توتارا و کائوری کار میکنند؛ در راروتونگا تامانو، میرو و درخت آهن توآ در دسترس است. سنت کندهکاری این جزیره روزگاری خدایان چوبی خود را داشت که پس از آمدن مبلغان انجمن میسیونری لندن در دهه ۱۸۲۰ بیشترشان تسلیم یا نابود شدند؛ نمونههای بازمانده امروز در موزه بریتانیا و دیگر مجموعههای خارج از کشور نگهداری میشوند، نه در خانه خود.
کاترین گراهام، کمیسر عالی نیوزیلند، این کار را «بیانی زیبا از پیوندهای عمیق و پایدار میان نیوزیلند و جزایر کوک» خواند و گفت با «تقویت پیوندهای مردم با مردم و بزرگداشت غنای واکاپاپای اقیانوسیهای ما» همسوست.
دو تیر و نیم باقی مانده است.