«باور دارم تجربهام بهعنوان شعبدهباز کمک کرد تا جادوگران واقعی طبیعت را آشکار کنم — خزندگان و دوزیستان.» این جملهی د سیلواست، و کارنامهاش آن را تأیید میکند. بیش از بیستوپنج کتاب. نخستین همایش خزندهشناسی سریلانکا در دههی ۱۹۶۰. سازمان پژوهش دوزیستان و خزندگان سریلانکا در سال ۱۹۹۰. و مجلهای به نام Lyriocephalus، برگرفته از نام سوسمار کوهاندماغ که جز در این جزیره هیچجای دیگر زمین یافت نمیشود.
او امروز همرئیس گروه تخصصی دوزیستان اتحادیه جهانی حفاظت از طبیعت است و در سال ۲۰۱۹ جایزهی سر پیتر اسکات را دریافت کرد. اما آنچه بیش از جوایز میماند، نامهایی است که او به دیگران سپرده. روچیرا سوماویرا یکی از شاگردان اوست؛ صدها دانشجوی دیگر در سراسر منطقه مسیرشان را از کلاسها و سفرهای میدانی او یافتهاند. در سال ۲۰۱۹، مارمولکی روزگرد از دامنههای شمالغربی ذخیرهگاه طبیعی سامانالاوِوا توصیف شد و نامش را Cnemaspis anslemi گذاشتند.
کار او در خلأ انجام نشده. برنجکاران و کارگران درختان لاستیک در نواحی شمال مرکزی و شمال شرقی، پابرهنه و در تاریکروشن غروب، بیشترین گزشها را متحمل میشوند. دههها بیمارستانهای سریلانکا پادزهری را به کار میبردند که در هند و علیه جمعیتهای هندی مار ساخته شده بود؛ ترکیب زهر میان دو کشور تفاوت دارد و آن فرآورده اثر محدود و واکنشهای جانبی فراوان نشان میداد. پادزهر تازهای در اسبهایی پرورده شد که با زهر مارهای خود جزیره ایمن شده بودند — نخستین فرآوردهی چندگونهای که Hypnale hypnale، مار گرزهی کوهاندماغ، را نیز در بر میگرفت. همان ماری که سالها بیخطر پنداشته میشد، تا آنکه آسیب حاد کلیه و مرگ بیماران مستند شد.
در جنگلهای ابری تپههای مرکزی، قورباغههای بوتهای جنس Pseudophilautus بدون مرحلهی بچهقورباغه از تخم به قورباغهی کامل میرسند و به همین سبب به لایهی مرطوب برگهای پوسیده و اقلیمهای خرد و باریک وابستهاند. هفده گونه از آنها دیگر وجود ندارند.
ماه آینده، کندی میزبان کنگرهی جهانی مارها خواهد بود — شهری در میانهی همان تپهها، نزدیک دانشگاه پرادنیا که مرکز پژوهش مارگزیدگی کشور است. د سیلوا در هشتادوششسالگی آنجا خواهد بود، میان کسانی که شصت سال پیش هنوز به دنیا نیامده بودند.