جاسم الاسدی سال ۱۹۵۷ در هورهای مرکزی زاده شد و مهندس آبیاری شد. بیشتر عمر کاریاش را کارمند وزارت منابع آب عراق بود، در سال ۲۰۰۶ به نخستین پروژه احیای هورها با استیو لونرگان پیوست و از ۲۰۱۱ تماموقت به سازمانهای غیردولتی رفت. امروز مدیر Nature Iraq است، گروهی که عزام الواش، مهندس عمرانی که پیش از ۲۰۰۳ در کالیفرنیا دفتر داشت، در سال ۲۰۰۴ بنیان گذاشت.
آنچه الاسدی بیش از دو دهه در پی ترمیمش بوده، عمدی بود. دولت صدام حسین در دهه ۱۹۹۰ هورها را خشکاند تا شورشیان شیعهای را که در نیزارها پنهان شده بودند تنبیه کند. کانال زهکشی اصلی — همان مجرای ۵۶۵ کیلومتری معروف به رودخانه سوم که پسآب شور دشت میانرودان را از کنار هورها به خلیج میبرد — در سال ۱۹۹۲ کامل شد، همان سالی که خشکاندن بزرگمقیاس آغاز شد. تصاویر ماهوارهای پوشش هورها را در ۱۹۷۳ نزدیک به ۱۰٬۵۰۰ کیلومتر مربع و در ۲۰۰۲ حدود ۷۶۰ کیلومتر مربع نشان میدهند.
حالا الاسدی همان کانال را وادار کرده آبش را به هوری بدهد که برای دور زدنش ساخته شده بود.
نتیجه در چیزهای زنده دیده میشود. از وقتی آب زهکشی هور الحمار غربی را دوباره پوشاند، جمعیت پرندگان، گونههای ماهی و پوشش گیاهی آبی برگشتند، و با آنها گلههای گاومیش آبی و خانوادههایی که زندگیشان به ماهیگیری، گاومیشداری و بافتن حصیر نی بسته است. Nature Iraq هفتگی کیفیت آب را در نقاط ورودی و خروجی هور اندازه میگیرد و به نهادهای محلی مدیریت محیط زیست میآموزد.
این کار بیخطر نبوده است. اول فوریه ۲۰۲۳ گروهی مسلح الاسدی را در جادهای نزدیک بغداد ربودند و پانزدهم همان ماه آزادش کردند؛ بعدها گفت در آن دو هفته کتک خورده و شوک برقی دیده است. سال بعد او همراه لونرگان کتاب ارواح هورهای عراق را منتشر کرد، با عکسهای کیث هولمز.
ماندگاری آنچه ساخته به چیزی بستگی دارد که در دست او نیست: رهاسازی آب در بالادست. ذخایر آبی عراق در ۲۰۲۵ نزدیک به نصف کاهش یافت و به کمترین میزان حدود هشتاد سال گذشته رسید، تا آنکه بارانهای سنگینتر و ورودی بیشتر در بهار ۲۰۲۶ نحو شش میلیارد متر مکعب به آن افزود. چهار هور — هویزه، مرکزی، الحمار شرقی و الحمار غربی — در ژوئیه ۲۰۱۶ در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شدند. عنوان جهانی اما آب نمیآورد. خاکریز میآورد.