این گونه جدید که به زبان محلی «دوانارووکسیاجیایو» نامیده شده، متعلق به گروهی از مهرهداران اولیه است که به دلیل پوشش استخوانی سخت روی سرشان، به «کلاهخودپوستان» شهرت دارند. گای ژیکون، پژوهشگر موسسه دیرینشناسی مهرهداران، توضیح میدهد که برجستهترین ویژگی این ماهی، دو زائده بالمانند در دو طرف سپر سر است. این زواید که برای اولین بار در این شاخه از جانوران دیده میشود، شباهتی دقیق به گوشپرهای کوتاه جغد شاخدار کوچک (Asio flammeus) دارد و گویی طبیعت، قرنها پیش از ظهور پرندگان، طرح آنها را در زیر آبها آزموده بود.
اهمیت این یافته فراتر از شکل ظاهری آن است. تحلیلهای علمی نشان میدهد که این ماهی کوچک، پلی میان گونههای ابتدایی و پیشرفتهترِ خانواده «پلیبرانکیاسپیدا» است. با این کشف، فرضیهای که ژو مین، عضو آکادمی علوم چین، در سال ۱۹۹۲ درباره منشأ زواید سر این موجودات مطرح کرده بود، سرانجام پس از سه دهه به اثبات رسید. این فسیل نشان داد که شهود علمی گاه دههها در انتظار دستهای جستجوگری میماند تا از دل خاک بیرون کشیده شود.
در دنیای علم، کشفهای بزرگ اغلب با پیوندهای انسانی عمیق گره میخورند. ژانگ رویروی که تحقیق خود را در قالب یک برنامه نوآوری دانشجویی آغاز کرده بود، مقاله علمی خود را به مناسبت نودمین سالگرد تولد ژانگ میمان، بانوی پیشگام دیرینشناسی چین، به او تقدیم کرد. این حرکت، فراتر از یک سنت آکادمیک، نشاندهنده تداوم اشتیاقی است که از نسلی به نسل دیگر منتقل میشود؛ از استادی که مسیرها را گشود تا دانشجویی که در نخستین گامهایش، برگی جدید به کتاب تاریخ حیات افزود.