آمون سالها دور از خانه کار کرده بود: دکترا در ساوتهمپتون، سه سال در هاوایی روی جانوران بستر ژرف اقیانوس آرام، پژوهش در موزه تاریخ طبیعی لندن. بعد به آبی برگشت که از کودکی میشناخت و متوجه شد تقریباً هیچکس نمیداند زیر آن چه میگذرد.
او این سفر را نخستین باری میداند که تیمی با اکثریت دانشمندان کارائیبی روی اعماق دریای کارائیب کار کرده است. اصطلاحی که برای گذشته به کار میبرد صریح است: علم چتربازی — پژوهشگران خارجی میآیند، داده جمع میکنند و میروند، بیآنکه کسی در منطقه چیزی یاد بگیرد یا چیزی برایش بماند.
تیم روی کشتی R/V Falkor (too)، متعلق به مؤسسه اقیانوسی اشمیت، یک ماه در دریای کارائیب جنوبی ماند. با ربات زیرآبی SuBastian — که تا عمق ۴٬۵۰۰ متر کار میکند — ۲۵ زیستبوم فعال تراوش سرد پیدا کردند، جایی که متان و گازهای دیگر از بستر دریا بیرون میزنند و جانورانی را تغذیه میکنند که به جای نور خورشید از باکتریهای متانخوار زندگی میکنند. یکی از این زیستبومها بیش از ۲٬۰۰۰ متر مربع وسعت داشت. ۲۱۹ رشته حباب محل تراوشها را نشان میداد.
دوربینها لاشه یک سفرهماهی Mobula را ثبت کردند که خرچنگها و کرمها آن را میخوردند؛ کوسههای اعماق، اسفنجهای گوشتخوار، خرچنگهای چمباتمه، مارماهیسانان. از میان بیش از ۷۰۰ نمونهای که بالا آمد، دستکم بیستتا احتمالاً برای علم ناشناختهاند، از جمله هشتپایی از جنس Graneledone.
اما آنچه آمون بیش از همه بر آن تأکید میکند، جایی است که این نمونهها میمانند. همهشان به موزه جانورشناسی دانشگاه وست ایندیز میروند و مجموعه اعماق دریای آن را دوازده برابر میکنند. این یعنی دانشجوی ترینیدادی سال آینده برای دیدن جانوران آبهای کشور خودش لازم نیست به لندن یا واشینگتن نامه بنویسد.
گازی که این زیستبومها را تغذیه میکند از همان سامانه هیدروکربنی میآید که ترینیداد و توباگو را از سال ۱۸۵۷ به بزرگترین تولیدکننده نفت و گاز کارائیب تبدیل کرده است. همان متان در خشکی هم بالا میآید، در گلفشانهای جنوب جزیره. کشوری که یک قرن و نیم از این سنگ درآمد گرفته، تازه حالا دارد میبیند در تاریکی زیرش چه چیزی زندگی میکند.