این طرح که اکنون در روستاهای اوگاندا به واقعیت تبدیل شده، از پایاننامه دورهی کارشناسی سالس در سال ۲۰۱۶ در دانشگاه پلیتکنیک کاتالونیا آغاز شد. او و همکلاسیاش، برنات ویلا، به جای استفاده از فلزات گرانقیمت و آلیاژهای پیچیده، به سراغ مصالحی رفتند که در هر ابزارفروشی محلی در شرق آفریقا یافت میشود: لولههای پلاستیکی آب، پیچ و مهره، و چرخهای دوچرخه. در منطقهای که جادههای خاکی و ناهموار صندلیهای ظریف وارداتی را به سرعت مستهلک میکنند، این سازهی ساده نه تنها ارزانتر، بلکه به راحتی قابل تعمیر است.
ساخت هر واحد از این صندلیها حدود ۷۰ یورو هزینه دارد که نیمی از قیمت ارزانترین نمونههای تجاری در بازار است. طراحی این وسیله به گونهای است که نیاز به تخصص حرفهای ندارد و توسط افراد نزدیک به کاربر، با ابزارهای ساده، قابل مونتاژ است. این ویژگی در کشوری مانند اوگاندا که واردات تجهیزات پزشکی باید مسیری ۹۰۰ کیلومتری را از بندر مومباسا طی کند، یک ضرورت حیاتی محسوب میشود.
طبق برآوردهای سازمان جهانی بهداشت، تنها بخش کوچکی از نیازمندان به صندلی چرخدار در کشورهای در حال توسعه قادر به تهیه آن هستند. پروژه سالس که اکنون با حمایت صلیب سرخ و بنیادهای بینالمللی گسترش یافته، تنها به تولید فیزیکی محدود نمیشود. او در حال توسعه یک پلتفرم آنلاین رایگان است تا نقشهها و دستورالعملهای ساخت این صندلی را در دسترس جهانیان قرار دهد. هدف او این است که هر جوامعی بتواند با تکیه بر منابع محلی خود، از لولههای آب تا لاستیکهای پنچر شدهی دوچرخه که در دکههای کنار جاده تعمیر میشوند، ابزار حرکت خود را بسازد.
در تورورو، جایی که بارانهای فصلی جادهها را به گلولای تبدیل میکند، صندلیهای سالس با چهار چرخ کوچک چرخدستی یا دو چرخ بزرگ دوچرخه سازگار میشوند. این انعطافپذیری، نه یک انتخاب زیباییشناختی، بلکه پاسخی دقیق به جغرافیای انسانی است. سالس با بیست صندلی اولی که در این منطقه ساخته، نشان داده است که گاهی پیشرفت نه در اختراع مواد جدید، بلکه در کاربرد انسانی و فروتنانهی اشیای موجود نهفته است.