کانال پینگلو اکنون به روی کشتیرانی باز شده است. این آبراه ۱۳۴٫۲ کیلومتری از مخزن شیجین بر رود یو آغاز میشود، به رود چین میپیوندد و به خلیج بیبو میرسد. کشتیهایی تا ۵ هزار تن از آن میگذرند و راه گوانگشیِ درونخشکی تا دریا تا ۵۶۰ کیلومتر کوتاهتر شده است. این نخستین کانال رود به دریاست که چین از سال ۱۹۴۹ ساخته است.
اما مسیر کانال از میان جنگل میگذرد، و جنگل خانهٔ جانورانی است که کانال را نمیشناسند. لینسانگ خالدار، این گوشتخوار کوچک و باریکاندام، و گربهپلنگ آسیایی و سنجاب شکمسرخ در دو سوی آب زندگی میکنند. اگر گذرگاهی برایشان ساخته نمیشد، کانال قلمروشان را از میان دو نیم میکرد.
مهندسان شرکت ساخت کانال پینگلو گوانگشی عرشهٔ بیستمتری پل را با ۰٫۶ تا ۱٫۲ متر خاک کاشت پوشاندند؛ خاک و سنگی از همان جنس کوههای اطراف. سپس همان گیاهانی را کاشتند که بر تپههای مجاور میروید: درخت بانیان چینی، بلوط حلقهجام، و درختان میوهای که جانوران بتوانند از بارشان بخورند. تودههای سنگ چیدند تا سایه و پناهگاه باشد، و گودالهایی برای جمع شدن آب باران کندند. گزارشهای پیشین از زبادهای نخل نقابدار هم در میان جانورانی نام بردهاند که انتظار میرود از این گذرگاه عبور کنند.
بیستوشش پل دیگر این کانال سرگذشت دیگری دارند. پل زیتسای در چینجو برای کشتیهای بزرگ بیش از حد کوتاه بود. به سرپرستی یوان مینگیانگ، از مدیران مهندسی شرکت سازنده، آن را طی بیش از شش ماه و به ترتیبی وارونهٔ ساختش از هم باز کردند. پل چینجیانگ، که روزانه بیش از صد هزار خودرو از رویش میگذشت، در شانزده ساعت یکجا بالا برده و در جای تازهاش نشانده شد.
پل مادائو اما از آغاز برای کسانی طراحی شد که هرگز نقشهای نخواهند خواند. در کنار آن، در سیوشش منطقهٔ حفاظتشده در امتداد آبراه، لانههای مصنوعی برای ماهیها ساختهاند، برای پرندگان نشیمنگاه برپا کردهاند و تالابها را احیا کردهاند.
این پل نشاندهندهٔ تغییری در برنامهریزی زیرساخت در چین است: گذرگاه جانوران از همان روز نخست در طرح گنجانده میشود، نه سالها بعد، وقتی آسیب وارد شده است. کشتیها از زیر پل میگذرند. روی پل، اگر همهچیز همانگونه پیش برود که سازندگانش خواستهاند، سنجابی از شاخهٔ بلوطی به شاخهٔ دیگر میپرد و نمیداند که زیر پایش آب جریان دارد.