مدرسه گوته در بولونیا، در سن ایسیدرو، برنامهای دارد که نامش «یادگیری همبسته در خدمت» است و ۳۴ سال از عمرش میگذرد. سسیلیا باریو، معاون مدرسه، و سباستیان نیکولی، هماهنگکننده برنامه، آن را همراه با کارولینا توبار، معمار استودیوی آتلیهام، اداره میکنند. سه دهه است که دانشآموزان به این منطقه سفر میکنند؛ خانهسازی اما تازه است — نخستین خانه در سال ۲۰۲۵ بالا رفت.
مقصد سن خوسه دل بوکرون است، در شمال دورافتاده استان سانتیاگو دل استرو، کنار رود سالادو، در دل چاکوی خشک. شهرداری آن حدود شصت در شصت کیلومتر وسعت دارد و مردمش در نزدیک به صد دهکده پراکندهاند. منطقهای که این دانشآموزان به آن میروند، بوکرون، بیستوسه اجتماع را در خود جای داده است. خانوادهها از جنگل، بز و گاو، زنبورداری و بافندگی و چرمدوزی روزگار میگذرانند.
انزو و ماریا، همراه پسرشان سانتینو که یازده سال دارد، از کسانی هستند که خانهای دریافت کردهاند. پدر انزو، دومینگو، در فصل برداشت زیتون کار میکند. خشتها از کاه و خاک ساخته میشوند و آنچه آنها را در برابر باران نگه میدارد، دانشی است که یکی از پیران محل به نوجوانان شهری منتقل کرد: روغن بزرک.
ماری کوادری، هشتادساله، بیش از پنجاه سال در بوکرون معلم بوده است. نام این شهر از یک مأموریت مذهبی قرن هجدهم میآید: در ۱۷۳۵ کشیشی به نام خوسه تئودورو براوو به درخواست مردم ویلا، در کرانه سالادو سکونتگاهی بنا کرد که زمانی حدود هزاروپانصد نفر در آن زندگی میکردند — بیش از جمعیت امروز شهر.
پولی که دیوارها را بالا میبرد از شامهای همبستگی و جمعآوریهای محلهای میآید.
هیچ بودجه دولتی در کار نیست. مدرسه و خانوادهها خودشان هزینه را جمع میکنند، و نوجوانان خودشان قالب میزنند و دیوار میچینند. آنچه در پایان تابستان باقی میماند، ساختمانی است که یک خانواده در آن میخوابد — و گروهی از دانشآموزان که حالا میدانند خانه از چه ساخته میشود.