تئوبالدو در پنجم آوریل ۱۸۷۲ به دنیا آمد، حدود شش ماه پس از قانونی که فرزندان مادران برده را آزاد اعلام کرد اما به بردهداران اجازه میداد تا بیستویکسالگی آنان را نگه دارند. او گریخت. سالها برای خانوادههای محلی بیمزد کار کرد و از درآمد کار شفابخشیاش — او بنزدور بود، شفادهنده — زمین خرید. با ماریا دا گلوریا ازدواج کرد و ده فرزند داشت. فرزندان همانجا ماندند و ساختند.
ابزار کارش را میشناسیم: کیسه چرمی پر از گیاهان دارویی، محرابی چوبی با پیکرههای قدیسان، صدفهای کائوری و دانههای تسبیح. آیینهای خانوادگی هم ماند — دفن بند ناف نوزادان زیر لبه بام خانه، تا نسلها به این خاک گره بخورند. پرهیز از گوشت در جمعههای روزه. دعای هر روز.
او در ۱۹۸۴ و در ۱۱۲ سالگی درگذشت. یک سال پیش از مرگش، به روزنامهای گفته بود: «فرزندانم خوشبختاند. من آنها را بزرگ کردم، نصیحتشان کردم، یادشان دادم به بزرگترها احترام بگذارند و شرافتمندانه کار کنند.»
درهای که با نام دیگری شناخته میشود
واله دو تاکواری را در برزیل بهعنوان سرزمین مهاجران آلمانی میشناسند. مستعمره آرویو دو مِیو در ۱۸۵۳ بنیان گذاشته شد و نخستین خانواده مهاجر آلمانی در ۱۸۶۰ بخشی از مزرعه سائو کایتانو را خرید. تاریخ رسمی از آنجا آغاز میشود.
کیلومبو سائو روکی در ۲۰۰۳ به رسمیت شناخته شد، پس از یک پژوهش مردمشناختی و گواهی بنیاد پالمارس. خانوادهها زیر نام انجمن اجتماعی وُوُ تئوبالدو سازمان یافتهاند و حدود یازده هکتار را میان خود دارند. الیانا لوسیانه فویگتلندر، نوه تئوبالدو، سرپرستی انجمن را بر عهده دارد.
رودخانه تاکواری در سپتامبر و نوامبر ۲۰۲۳ و دوباره در مه ۲۰۲۴ طغیان کرد. محصولات سائو روکی شسته شد و جامعه بیش از بیستودو روز بدون برق، آب لولهکشی و راه ماند. اعضای انجمن به شورای شهر رفتند و دیوار حائل و تعمیر جاده خواستند.
گواهی، خودشناسایی را تأیید میکند. مالکیت زمین راه دیگری است و بیشتر جوامع تأییدشده این ایالت هنوز سندی ندارند.
در ۲۰۱۴ این جامعه در فراخوان دبیرخانه فرهنگ ایالت بهعنوان نقطه فرهنگ پذیرفته شد؛ برنامهای سهساله با بودجهای مشترک با دو کیلومبو دیگر که کارگاههای ماکولله، کاپوئیرا، تئاتر، تاریخ شفاهی، صنایع دستی الیاف طبیعی و آشپزی آفریقاییبرزیلی را تأمین کرد. پژوهشی دانشگاهی در دانشگاه فدرال ریو گرانده دو سول دانش گیاهان دارویی سائو روکی را ثبت کرده و خانه دارسیو جرالدو و ماریا ریتا را بهعنوان مکان حافظه فهرست کرده است.
این همه در بایگانیها هست. در کتابخانه مدرسه آگاتا، هنوز نه.