آنها عملی ترکیبی طراحی کردند که جراحی باز و روشهای داخلعروقی را در یک نشست به هم میبافت. نخست دوراهی آئورت را با روش CERAB بازسازی کردند تا جریان ورودی خون به لگن برگردد. سپس مسیر تازهای ساختند: یک پروتز زیستی-مصنوعی Omniflow از شریان ایلیاک خارجی تا سیاهرگ پوپلیته کشیده شد. در پایان، استنتی در سیاهرگ تیبیال خلفی گذاشتند تا خون شریانی از راه شبکه سیاهرگی به پایین و به کف پا هدایت شود.
لولهای که به پای این مرد دوخته شد، در کارخانه ساخته نشده بود. داربستی از توری پلیاستر را زیر پوست گوسفندی میکارند؛ فیبروبلاستهای خود حیوان طی حدود دوازده هفته کلاژن را دور آن مینشانند، و آنچه برداشت میشود بافتی است که بعد تثبیت شیمیایی میشود. این پروتز در اروپا، استرالیا و بخشهایی از آمریکای لاتین فروخته میشود، اما هرگز در ایالات متحده مجوز نگرفته است — یکی از دلایلی که چنین ترکیبی بهسختی در مراکز آمریکایی تکرارشدنی است.
تراینینی میگوید تا جایی که تیمش میداند، همنشینی گرافت Omniflow برای شریانیسازی سیاهرگی با استنتگذاری سیاهرگ تیبیال خلفی، پیش از این در هیچجای جهان به این شکل انجام نشده بود. جریان خون در کف پا برقرار شد. بیمار بدون عارضه بهبود یافت.
ایدهای که صد و چهل سال منتظر ماند
فکر برگرداندن خون شریانی به درون سیاهرگهای یک اندام ایسکمیک قدیمی است. فیزیولوژیست فرانسوا-فرانک آن را در ۱۸۸۱ پیشنهاد کرد؛ ویلیام هالستد و ریچارد وان در ۱۹۱۲ نخستین آناستوموز شریانی-سیاهرگی را برای نجات یک اندام انجام دادند. نتایج در بیشتر قرن بیستم بد بود و روش تقریباً کنار گذاشته شد. تنها با آمدن نسخههای پوستی در دهه ۲۰۱۰ دوباره جان گرفت. CERAB هم جوان است: جراحان هلندی آن را حدود ۲۰۱۳ بهعنوان جایگزین «استنتهای بوسهای» توصیف کردند.
بیمارستان پرزیدنته پرون در ساراندی است، محلهای در آوهیانهدا، درست جنوب رودخانه ریاچوئلو که پایتخت را از حومه صنعتیاش جدا میکند. بیمارستان زیر نظر وزارت بهداشت استان بوئنوسآیرس اداره میشود و بیماران را رایگان درمان میکند.
پرونده در اول سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شد. در آرژانتین از آن بهعنوان نشانهای خوانده شد که نظام سلامت عمومی، وقتی گزینههای استاندارد ته میکشند، هنوز میتواند راهحلهایی بسازد که پیش از آن جایی در جهان امتحان نشدهاند.
و مردی که قرار بود پایش را از دست بدهد، روی همان پا راه میرود.